خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم نخست که دل بر وفای یار نهادبه بی قراری با خویشتن قرار نهاد
۲
ز جان امید ببّرید و دل ز سر برداشتپس انگهی قدم اندر ره استوار نهاد
۳
بگرد خویش چو پرگار می دود بر سرکنون که پای طلب در میان کا نهاد
۴
هر آن ستم که ز دلدار دید در ره عشقگناه آن همه بر بخت و روزگار نهاد
صفحهٔ ۱ از ۳