خلوتی با کمال‌الدین اسماعیل
شمارهٔ ۶۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سحرگهان که دم صبح در هوا گیردصبا چراغ گل از شمع روز واگیرد
۲
بگرید ابر بهاری و غنچه از سر لطفسرشک او همه در دامن قبا گیرد
۳
هر آنچه سوسن آزاد بر زبان راندز خوش زبانی او زود در صبا گیرد
۴
چو افتد آتش خورشید در حراقة شبچراغ لاله از و روشنی فرا گیرد
صفحهٔ ۱ از ۲