خلوتی با عبدالقادر گیلانی
شمارهٔ ۱۰ - همره بادصبا
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچه از سنگین دلان بر جان ما آید خوش استگر وفا آید خوش و گر هم جفا آید خوش است
۲
بشنوم تا چند بوی گل ز باد صبحدمبوی او گر همره باد صبا آید خوش است
۳
راضیم از هرچه پیش آید به درد عشق توگر همه بر جان من درد و بلا آید خوش است
۴
روز ابر اینچنین داری چو سر در کاسه ایگر به جای قطره ها سنگ از هوا آید خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲