خلوتی با جامی
شمارهٔ ۱۷
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سفید شد چو درخت شکوفه دار سرموز این درخت همین میوه غم است برم
۲
به هم شکوفه و میوه که دید طرفه که منشکوفه را نگرم بر درخت و میوه خورم
۳
شکوفه دیر نپاید شگفت ازان دارمکه دمبدم ز زمانه شکوفه ناک ترم
۴
ز شیر مادر دهرم ضرر رسید نه نفعکنون شکوفه کنان بهر دفع آن ضررم
صفحهٔ ۱ از ۱۴