خلوتی با مولانا
بخش ۹ - گمان بردن کاروانیان که بهیمهٔ صوفی رنجورست
دفتر دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چونک صوفی بر نشست و شد روانرو در افتادن گرفت او هر زمان
۲
هر زمانش خلق بر می‌داشتندجمله رنجورش همی‌پنداشتند
۳
آن یکی گوشش همی‌پیچید سختوان دگر در زیر کامش جست لخت
۴
وان دگر در نعل او می‌جست سنگوان دگر در چشم او می‌دید زنگ
صفحهٔ ۱ از ۲۱