خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مرا آزاد می‌سازد ز دام دل تپیدن‌هاجنون گر وسعتی بخشد به صحرای رمیدن‌ها
۲
به خاک افتادهٔ ضعفم، چو نقش پا درین وادیزمینگیر غبار خاطرم، از آرمیدن‌ها
۳
سهی بالای من، تا خالی افکنده‌ست آغوشمدوتا گردیده‌ام در زیر بار دل کشیدن‌ها
۴
از آن مهر جهان‌آرا نقاب از رخ برافکندنز ما بی‌طاقتان، چون صبح پیراهن دریدن‌ها
صفحهٔ ۱ از ۳