خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شتابان از جهان چون برق رفتن خوش بود ما راکه از داغ عزیزان نعل بر آتش بود ما را
۲
گریبان را به دست عقل دادن نیست داناییدرین وادی جنونی تا گریبانکش بود ما را
۳
لب تفسیده را چون خضر تنهاتر نمی سازمکه آب زندگی بی دوستان آتش بود ما را
۴
کتان طاقتی از رشتهٔ جان سخت تر بایدکه تاب دیدن آن عارض مهوش بود ما را
صفحهٔ ۱ از ۲