خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشم آهی ز دل کامشب برد از دیده خوابش راگذارد نعل بر آتش، سمندِ پرشتابش را
۲
دلی در دستِ بی‌پروا نگارِ غافلی دارمکه در آتش ز خاطر می‌برد مستی، کبابش را
۳
گران‌جان‌تر ز شبنم نیست، جسم ناتوان مناگر می‌بود با من روی گرمی آفتابش را
۴
به خاک راهش از نقشِ قدم افتاده‌تر بودمچنان برداشت از خاکم که بوسیدم رکابش را
صفحهٔ ۱ از ۲