خلوتی با حزین لاهیجی
شمارهٔ ۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو لاله با چمن حسن و عشق، خوست مرامی مجاز و حقیقت به یک سبوست مرا
۲
ز نکهت نفسم می‌دمد بهار، که دلز داغ عشق تو چون نافه مشکبوست مرا
۳
به گرد بام و درم دیر و کعبه می‌گردداز آن زمان که به درگاه عشق، روست مرا
۴
ز خود تهی شده‌ام چون نی و ز ناله پرمخروش درد تو پیچیده در گلوست مرا
صفحهٔ ۱ از ۲