خلوتی با جامی
بخش ۱۵
روضهٔ چهارم (در ذکر بخشندگان)
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اعرابی تهنیت قدوم کریمی از رؤسای عرب را قصیده ای گفت و بر وی خواند و در آخر گفت:
۲
امدد الی یدا تعود بطنهابذل النوال و ظهرها التقبیلا
۳
یعنی: دراز کن به سوی من دستی را که کف وی عادت کرده است به بخشش زر و مال و پشت او به تقبیل اهل حاجت و سؤال. آن کریم دست به سوی وی دراز کرد، چون ببوسید بر وجه طیبت گفت: موهای لب تو دست مرا بخراشید.
۴
اعرابی گفت: پنجه شیر ژیان را از خار درشت خارپشت چه زیان؟ آن کریم را این کلمه بسیار خوش آمد، گفت: که این کلمه پیش من از آن قصیده خوشتر است! بفرمود تا وی را در برابر قصیده هزار درم دادند و در برابر آن کلمه سه هزار درم.
صفحهٔ ۱ از ۲