خلوتی با جامی
بخش ۱ - تعریف شعر
روضهٔ هفتم (در شعر و بیان شاعران)
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شعر در عرف قدما و حکما کلامیست مؤلف از مقدمات مخیله یعنی از شأن آن باشد که در خیال سامع اندازد معانی را که موجب اقبال باشد بر چیزی یا اعراض از چیزی، خواه فی نفسه صادق باشد و خواه نی، و خواه سامع اعتقاد صدق آن داشته باشد یا نی.
۲
چنان که گویند خمر لعلی است مذاب یا یاقوتی است سیال یا عسل چیزی است تلخ یا شور، قی کرده زنبور و متأخرین حکما به آن وزن و قافیه را اعتبار کرده اند فاما در عرف جمهور جز وزن و قافیه در آن معتبر نیست پس شعر کلامی باشد موزون و مقفی و تخیل و عدم تخیل و صدق و عدم صدق را در آن حقیقت اعتبار نی ولله درالشعر ما اعظم شانه و ما ارفع مکانه و لیت شعری ایة فضیلة اجل من الشعر و ای سحر اجزل من هذا السحر.
۳
هیچ شاهد چو سخن موزون نیستسر خوبی ز خطش بیرون نیست
۴
صبر ازو صعب و تسلی مشکلخاصه وقتی که پی بردن دل
صفحهٔ ۱ از ۴