خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرمهٔ من برافکنَد، از رخ خود نقاب راگوشه‌نشین کند ز غم، خسروِ آفتاب را
۲
خال سیه مگو بر آن، لعل گران‌بها بوَدجوهریِ ازل زده، نقطهٔ انتخاب را
۳
تاب و توان ربوده‌ای، از دل ناتوان منتا به رُخت فکنده‌ای، سنبل پر ز تاب را
۴
خواهی اگر تو بنگری، پیش رُخش فنای خلقبین برتاب مهر او آب و جمد مذاب را
صفحهٔ ۱ از ۲