خلوتی با حکیم سبزواری
شمارهٔ ۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سینه پر ناله و لب خاموش استبر زبان قفل و دلم در جوش است
۲
خود گر افلاک و گر عنصر خاکهمه را بار غمش بر دوش است
۳
آن یک از شوق شب و روز برقصوین یک از جام می اش مدهوش است
۴
برهش بسته کمر چون جوزاهرچه کوکب بفلک منقوش است
صفحهٔ ۱ از ۳