خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۲ - فی مدح الامام ابی عبدالله الصادق علیه السلام
مدایح الامام ابی عبدالله الصادق علیه السلام
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نوای بلبل ز عشوۀ کل، فغان قمری ز شور سنبلگرفته از کف عنان طاقت، ربوده از دل مرا تحمل
۲
ز طوطی طبع بالطافت، خموش بودن زهی خرافتبزن نوائی که بیم آفت، بود در این صبر و این تأمل
۳
بزن نوائی بیاد ساقی، گهی حجازی گهی عراقیکه وقت فرصت نمانده باقی، مکن توقف مکن تعلل
۴
ز خمّ وحدت بنوش جامی، ز جام عشرت بگیر کامیمباش در فکر ننگ و نامی، که عین خامی است این تخیّل
صفحهٔ ۱ از ۸