خلوتی با غروی اصفهانی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمی که ز عشق نمی دارداز لؤلؤ تر چه کمی دارد
۲
هر کس که غم تو بسینه گرفتدیگر بجهان چه غمی دارد
۳
آن دل که ز یاد تو یافت صفاخوشباد که جام جمی دارد
۴
با لعل تو هر که بود همدمهر لحظه مسیح دمی دارد
صفحهٔ ۱ از ۲