خلوتی با رضاقلی خان هدایت
بخش ۳۵ - بیدل دهلوی
روضهٔ اول در نگارش احوال مشایخ و عارفین
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نام شریفش مولانا عبدالقادر و نظیرش در عهد خود نادر. در آغاز شباب ازملازمت استعفا گزیده و در زاویهٔ خمول خزیده. به ترک و تجرید کوشید و بادهٔ توحید و معرفت نوشید. مرجع اهل کمال و ملجأ ارباب حال. در تحقیق یگانه و در تجرید مسلم اهل زمانه. مثنوی موسوم به محیط اعظم به زبان درویشان به بحر تقارب تخمیناً به قدر سه هزار بیت از ایشان دیده شده و دیوان مبسوطی نیز دارد. وفاتش در سنهٔ ۱۳۰۳ و این ابیات از آن جناب است:
۲
مِنْغزلیاته
۳
مقصد از هستی ما رنج و غم و آزار بودورنه در کنج عدم آسودگی بسیار بود
۴
با که گویم ور بگویم کیست تا باور کندکان پریرویی که من دیوانهٔ اویم منم
صفحهٔ ۱ از ۲