خلوتی با جمال‌الدین عبدالرزاق
شمارهٔ ۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر من ز عشق دوست بنوعی قیامتستجانم ز عشق در همه عالم علامتست
۲
از روزگار خویش مرا صد شکایتستوز دوستان خویش مرا صد ملامتست
۳
گردل قبول نیست که کردم فدای توجان در میان نهاده بوجه غرامتست
۴
آن خط مشک رنگ تو یارب چه شاهدستوان قد همچو سرو تو الحق قیامتست
صفحهٔ ۱ از ۲