خلوتی با دقیقی
شمارهٔ ۶
ابیات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب سیاه بدان زلفکان تو ماندسپید روز به پاکی رخان تو ماند
۲
عقیق را چو بسایند نیک سوده‌گرانکه آبدار بود، با لبان تو ماند
۳
به بوستان ملوکان هزار گشتم بیشگل شکفته به رخسارگان تو ماند
۴
دو چشم آهو و دو نرگس شکفته بباردرست و راست بدان چشمکان تو ماند
صفحهٔ ۱ از ۲