خلوتی با بابافغانی
شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
که برفروخت به می چهر آفتاب مراکه ساخت تیز بر آتش دل کباب مرا
۲
شبی که مست به کاشانه‌ام فرود آیدفرشته رشک برد مجلس شراب مرا
۳
نمی‌شود مژه‌ام گرم از آن سبب که به نازگشاد نرگس مخمور و بست خواب مرا
۴
شهی که می‌کند از سایهٔ همای گریزچه التفات کند منزل خراب مرا
صفحهٔ ۱ از ۲