خلوتی با آشفتهٔ شیرازی
شمارهٔ ۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را حرفتی و عشق بود پیشه ماشیر را خانه به نی برق بود بیشه ما
۲
از پس مرگ زند شاخه ام از میکده سرکاندرین باغ بجا ماده بسی ریشه ما
۳
غیر عکس تو نیفتاد در آیینه دلجز خیال تو نگنجد در اندیشه ما
۴
ما بسر تیشه زدیم ای دل و فرهاد بسرهست خونریزتر از تیشه او تیشه ما
صفحهٔ ۱ از ۲