خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در قفس رفته چو قمری چمن از یاد مرابهتر از سرو بود سایهٔ صیاد مرا
۲
همنشین، ضعف من افزون شود از سیر چمنباخبر باش که ناگه نبرد باد مرا!
۳
به عیادت نرود بر سر بیمار، اجلدوستی نیست اگر یار کند یاد مرا
۴
سرنوشتم چه به کار است چو می‌دانم کارنیستم طفل که سرخط دهد استاد مرا
صفحهٔ ۱ از ۲