خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نماید خرمن آزادگان چون رنگ کاهی راز چشم برق همچون داغ اندازد سیاهی را
۲
جهان از می‌پرستی چون خرابم می‌تواند کرد؟چه نقصان است اگر راند کسی در آب ماهی را؟
۳
بلندی پست فطرت را به اندک مایهٔ دنیاستکه معراجی‌ست هر شاخ گیا، مرغان چاهی را
۴
الهی آتشی در خانهٔ مرغ چمن افتد!که شاخ گل ز سر بگذارد این صاحب‌کلاهی را
صفحهٔ ۱ از ۲