خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم آن مرغ که دل نوحه طراز است مراقفسی تنگ تر از چنگل باز است مرا
۲
نوبهار است و چو گلبن ز جنون در جوشمکه دگر موسم گل کردن راز است مرا
۳
نیست چون شاخ گلم مانع طاعت مستیناله ی مرغ سحر، بانگ نماز است مرا
۴
منت یک گلم از باغ جهان بر سر نیستدست کوتاه به از عمر دراز است مرا
صفحهٔ ۱ از ۲