خلوتی با سلیم تهرانی
شمارهٔ ۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرفته از علم سروقد او پیش خیلی راز سبزی داغ دارد چهرهٔ او خال لیلی را
۲
به باغ ای گل نزاکت را به پیش روی او بگذارکه چندان اعتباری نیست مهمان طفیلی را
۳
ازان مجنون شود از دیدن ماه نو آشفتهکه می بیند به دست دیگری خلخال لیلی را
۴
ز بس افسانه ی لعلش جهان را دلنشین افتادعقیق آسا در آب انداخت انوار سهیلی را
صفحهٔ ۱ از ۲