خلوتی با جویای تبریزی
شمارهٔ ۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بنگر رخ به آتش می تاب داده راحسن صفا به گوهر سیراب داده را
۲
هردم ز آسمان زبون کش رسد شکستهمچون حباب خانه به سیلاب داده را
۳
در سینه ام ز شوخی مژگان شکسته ایصد دشنه ای به زهر ستم آب داده را
۴
ماند ز نازها که به ابرو کند مدامچشم تو مست پشت به محراب داده را
صفحهٔ ۱ از ۲