خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از که نالم که فغان از دل ریش است مراهر بلایی که بود از دل خویش است مرا
۲
شربت وصل تو بی زخم فراقی نبودلذت نوش پس از تلخی نیش است مرا
۳
من که بیگانه‌ام از خویش و محبت سوزمچه غم از محنت بیگانه و خویش است مرا
۴
مگرم کعبه امید پس از مرگ دهندکاین ره دور و درازی است که پیش است مرا
صفحهٔ ۱ از ۲