خلوتی با سعدی
بخش ۵ - حکایت
باب هفتم در عالم تربیت
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یکی ناسزا گفت در وقتِ جنگگریبان دریدند وی را به چنگ
۲
قفا‌خورده عریان و گریان نِشَستجهاندیده‌ای گفتش، ای خودپرست
۳
چو غنچه گرت بسته بودی دهندریده ندیدی چو گُل، پیرهن
۴
سراسیمه گوید سخن، بر گزافچو طنبور بی‌مغزِ بسیار‌لاف
صفحهٔ ۱ از ۳