خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما قلم در سر کشیدیم اختیار خویش رااختیار آن است کاو قسمت کند درویش را
۲
آن که مکنت بیش از آن خواهد که قسمت کرده‌اندگو طمع کم کن که زحمت بیش باشد بیش را
۳
خمر دنیا با خمار و گل به خار آمیخته‌ستنوش می‌خواهی هلا! گر پای داری نیش را
۴
ای که خواب آلوده واپس مانده‌ای از کاروانجهد کن تا بازیابی همرهان خویش را
صفحهٔ ۱ از ۳