خلوتی با سعدی
غزل شمارهٔ ۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیفکن خیمه تا محمل برانندکه همراهان این عالم روانند
۲
زن و فرزند و خویش و یار و پیوندبرادرخواندگانِ کاروانند
۳
نباید بستن اندر صحبتی دلکه بی ایشان بمانی یا بمانند
۴
نه اول خاک بوده‌ست آدمیزادبه آخر چون بیندیشی همانند
صفحهٔ ۱ از ۳