خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۳ - در ستایش اتابک مظفرالدین سلجوقشاه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن روی بین که حسن بپوشید ماه راوآن دام زلف و دانهٔ خال سیاه را
۲
من سرو را قبا نشنیدم دگر که بستبر فرق آفتاب ندیدم کلاه را
۳
گر صورتی چنین به قیامت برآورندفاسق هزار عذر بگوید گناه را
۴
یوسف شنیده‌ای که به چاهی اسیر مانداین یوسفیست بر زنخ آورده چاه را
صفحهٔ ۱ از ۳