خلوتی با سعدی
قصیدهٔ شمارهٔ ۴۱ - تغزل و ستایش صاحب دیوان
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من آن بدیع صفت را به ترک چون گویمکه دل ببرد به چوگان زلف چون گویم
۲
گرم به هر سر مویی ملامتی بکنیگمان مبر که تفاوت کند سر مویم
۳
تعلقی است مرا با کمان ابروی اواگرچه نیست کمانی به قدر بازویم
۴
رقیب گفت برین در چه می‌کنی شب و روز؟چه می‌کنم؟ دل گم کرده باز می‌جویم
صفحهٔ ۱ از ۴