خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لب وانشد به ذکر، ز بیم ریا مرابر سینه بسته دست طلب در دعا مرا
۲
تا همچو موج، نقش خودی را زدم بر آبدر سینه داده همچو گهر بحر، جا مرا
۳
عشق تو روشناس نعیم و جحیم کردبیگانه کرد از دو جهان آشنا مرا
۴
در عالم شمار منم کم ز هر چه هستگردون به دیده چون نکند توتیا مرا
صفحهٔ ۱ از ۲