خلوتی با سعیدا
شمارهٔ ۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
راه در معموره ها گر نیست این دیوانه راراه می دانیم ای دل گوشهٔ ویرانه را
۲
می کند خالی دل ما را ز غم های جهاناز کرم هر کس که پر می می کند پیمانه را
۳
از تجلی با صفا دارد جهان را روی اومی کند روشن ز پرتو شمع ما این خانه را
۴
خوش نمی آید به گوش خلق جز بانگ تهیزان سبب واعظ همی گوید بلند افسانه را
صفحهٔ ۱ از ۲