خلوتی با پروین اعتصامی
قصیدهٔ شمارهٔ ۵
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت
۲
در دام روزگار چرا چونانشد پایبند، خاطر آزادت
۳
تنها نه خفتن است و تن آسانیمقصود ز آفرینش و ایجادت
۴
نفس تو گمره است و همی ترسمگمره شوی، چو او کند ارشادت
صفحهٔ ۱ از ۴