خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۲۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون ز مرغ سحر فغان برخاستناله از طاق آسمان برخاست
۲
صبح چون دردمید از پس کوهآتشی از همه جهان برخاست
۳
عنبر شب چو سوخت زآتش صبحبوی عنبر ز گلستان برخاست
۴
سپر آفتاب تیغ کشیدقلم عافیت ز جان برخاست
صفحهٔ ۱ از ۲