خلوتی با عطار
غزل شمارهٔ ۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قبلهٔ ذرات عالم روی توستکعبهٔ اولاد آدم کوی توست
۲
میل خلق هر دو عالم تا ابدگر شناسند و اگر نی سوی توست
۳
چون به جز تو دوست نتوان داشتندوستی دیگران بر بوی توست
۴
هر پریشانی که در هر دو جهانهست و خواهد بود از یک موی توست
صفحهٔ ۱ از ۳