خلوتی با اثیر اخسیکتی
شمارهٔ ۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مه رخم، سرو قامت افتاده ستراستی را، قیامت افتاده ست
۲
جای شکرانه هست کزرخ اوحسن بر مه، غرامت افتاده ست
۳
لشکر صبر را ز تیر مژهصف شکستن علامت افتاده ست
۴
مرغ او نیست مرد عافیتیکه‌ش نظر بر سلامت افتاده ست
صفحهٔ ۱ از ۲