خلوتی با فضولی
شمارهٔ ۲
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
منم ندیده ز ابنای روزگار وفاولی کشیده ز هر یک هزار گونه جفا
۲
منم چشیده بسی زهر غم ز بیدردانبدرد مرده و لب ناگشوده بهر دوا
۳
منم کشیده قدم از بساط آزادیاسیر دام غم و مبتلای بند و بلا
۴
نبود روز غمم همدمی بجز نالهز ضعف قالبم آن نیز گشت ناپیدا
صفحهٔ ۱ از ۱۰