خلوتی با آذر بیگدلی
شمارهٔ ۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتی که دلت از عشق پیوسته غمین باداتا بوده چنین بوده، تا باد چنین بادا!
۲
از ناله‌ی من ای گل، آشفته مکن سنبلگو پرده درد بلبل، گل پرده نشین بادا!
۳
صید دل از این وادی، دارد سر آزادیامید که صیادی، بازش به کمین بادا!
۴
اغیار همی پویند، تا پیش منت جویندحرفی به گمان گویند، ای کاش یقین بادا!
صفحهٔ ۱ از ۳