خلوتی با نشاط اصفهانی
شمارهٔ ۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرچه ما را پای تا سرجرم و سر تا پا خطاستخواجه دید آنگه خرید، ار عیب ها پوشد رواست
۲
آنکه دستم داد اگر دستم بگیرد در خور استآنکه مستم کرد اگر عذرم پذیرد هم سزاست
۳
گر بخشم آید حلیم است ار ببخشاید کریمگر بخواند شهریار است ار براند پادشاست
۴
بی خطا گیرد که این عدل است و اینش عادل استبی سزا بخشد که این فضل است و اینش اقتضاست
صفحهٔ ۱ از ۲