خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عنان دل بکف کودکی بود ما راکه میکشد ز ستم مرغ رشته بر پارا
۲
دل مرا ز دل تست سنگدل یاراشکایتی که نباشد ز سنگ مینا را
۳
چه میکند به فلک اضطراب ما که غمیز دست و پا زدن غرقه نیست دریارا
۴
بیک نگاه غزالان شهر ما چه عجباگر کشند بشهر آهوان صحرا را
صفحهٔ ۱ از ۲