خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از انتظار مکش بیش از این فکاری رابخود قرار مده قتل بی‌قراری را
۲
بیا بیا که خدایت برآورد امیدتو گر امید بر آری امیدواری را
۳
گذشت عمر بحسرت مرا چو آن بلبلکه در قفس گذرانید نوبهاری را
۴
بقتل سوخته خویش اضطراب از چیستمگر بود چه‌قدر زندگی شراری را
صفحهٔ ۱ از ۲