خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پروانه ایم و شعله بود آشیان ماآب از شرار اشک خورد گلستان ما
۲
موریم و در گذار شکر اوفتاده ایمدر راه پایمال شود کاروان ما
۳
تا با نصیب ساخته اند از حلاوتیهمچون رطب شکافته اند استخوان ما
۴
زه در گلوی ما کند از کینه روزگاربیند اگر درست تن چون کمان ما
صفحهٔ ۱ از ۳