خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۷ - ایضا در مدح ابوالفتح بهادر عبدالرحیم خان خانان واقعست
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان ز دقتم اندیشه تنگ میدان شدکه لفظ و معنیم از طبع روی گردان شد
۲
به نردبان سخن پای فکرتم درماندکه برشوم به سوی پایه ای که نتوان شد
۳
سمند عرصه اندیشه ام گمان نبریکزین سبب که حرون گشت سست جولان شد
۴
سخن ز پایه خود برتری همی طلبیدچو آستانه طبعم بدید حیران شد
صفحهٔ ۱ از ۱۲