خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۱۰
مثنویات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کشیدند گردون تکی با شکوهچو خورشید یکسان برش دشت و کوه
۲
شدی با سمند دعا همعنانجهاندیش اگر بر تل آسمان
۳
بر تندیش هفت چرخ دوتاچو کهسار در پیش پای صدا
۴
چنان میتراوید از آن پرشکوهدویدن، که سیلاب از اندام کوه
صفحهٔ ۱ از ۱۷