خلوتی با سنایی
قصیدهٔ شمارهٔ ۱۷ - در مدح خواجه مسعود علی‌بن ابراهیم
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عربی‌وار دلم برد یکی ماه عربآب صفوت پسری چه زنخی شکر لب
۲
کله بر گلبن او راست چو بر لاله سوادمژه بر نرگس او راست چو بر خار رطب
۳
ناصیت راست چو بر تختهٔ کافورین مشکیا فراز طبق سیم یکی خوشه عنب
۴
یا بود منکسف از عقده یکی پاره ز شمسیا شود متصل روز یکی گوشه ز شب
صفحهٔ ۱ از ۱۳