خلوتی با وحیدالزمان قزوینی
بخش ۳۱ - صفت شمشیرگر
شهرآشوب کوچک
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سیّاف که خنده اش چو قند استچون تیغ، نگاه او کُشنده است
۲
آن آهوی چین چو ناخن شیردر کف دارد همیشه شمشیر
۳
بر شمشیرش غریب و بومیمالند جبین چو سنگ رومی
۴
چون تیغِ ز جوهر است دشواراز دام، رهاییِ گرفتار
صفحهٔ ۱ از ۲