خلوتی با وحیدالزمان قزوینی
بخش ۳۳ - صفت کحّال
شهرآشوب کوچک
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کحّال که دلبری فن اوستچشمم روشن ز دیدن اوست
۲
از بسکه فقیر و خاکسارمگردیده چو توتیا غبارم
۳
از میل رهش دو دیده ی منگردیده چو میلِ سُرمه روشن
۴
شد سبز،خط از رخ نکویشچشمست، غبار دار رویش
صفحهٔ ۱ از ۲