خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیده در آینه گویا خط وخال خود راکه نداند چومن دلشده حال خود را
۲
زآن مرا کردچنین عاشق ورسوای جهانخواست تا جلوه دهد حسن جمال خودرا
۳
شمع رخسار به هر جا که فروزد مه مندل چو پروانه بسوزد پر وبال خود را
۴
سزد از حسن اگر دعوی یکتائیکردجز درآیینه ندیده است مثال خود را
صفحهٔ ۱ از ۲