خلوتی با سوزنی سمرقندی
شمارهٔ ۱۸ - تاختن آورد بر بتان ختن ریش
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای بهمه تن گناه کرده، مکن ریشهست سزای عقوبت همه تن، ریش
۲
دل بسک اندر شکن چو کشن برآمدبیش زناخن بردی در مشکن ریش
۳
ریش فرومان و پیر کودک خود باشرخنه مکن ناخنان خویش و مکن ریش
۴
ریش بمان تا کلان شود بتمامی. . . ر خوری پیش سینه باز فکن ریش
صفحهٔ ۱ از ۴